Ostrvo Kerkire i Svetog Spiridona
U Krf se nije teško zaljubiti. Turbulentna istorija u kojoj je ostrvo bilo pod protektoratom velikih sila (Venecije, Francuske, Rusije, Velike Britanije, samo ga Turci nisu nikada osvojili i mještani to pripisuju jednom od čuda svetog Spiridona, zaštitinika ostrva) svakako je ostavila dubok trag, ali nikada nije učinila da ostrvo i njegovi mještani izgube svoju autentičnost. Naprotiv.
Najveći praznik na ostrvu je dan Svetog Spiridona 12. decembra. Ovaj svetitelj je zaštitnik ostrva i proslavlja se još tri puta u toku godine. Nebrojena su čuda vezana za njega, a Sveti Spiridon je i razlog zbog kog sam drugi put otišla na Krf. Za taj dan se ljudi dugo pripremaju i čitavo ostrvo u pravoj radosti dočekuje svoga sveca. Interesantno je da je kult Svetog Spiridona vrlo razvijen u Rusiji. Svako ima svoj put, pa i svetitelji. U Rusiji se on poštuje kao zaštitnik doma i siromašnih, milostivi čudotvorac koji „hoda svijetom“ da pomogne ljudima. Zato se u ruskim crkvama često može vidjeti papuča Svetog Spiridona, izložena u staklenom kovčegu – kao podsjetnik na to da svetac ne miruje. I vaistinu, svake godine na Krfu, u crkvi gdje se nalaze njegove mošti, one se mijenjaju jer se troše – on stalno putuje i neprestano hoda da pomogne.
Zaista, Krf je poznat po brojnim znamenitostima. Kulturnim, istorijskim, duhovnim, prirodnim. Od svih njih izabrala sam Bogorodicu Vlahernu. Zašto? Zato što je to priča o jednoj od onih ikona koje je naslikao prvi hrišćanski ikonopisac apostol Luka. Ikona se rpvobitno nalazila u crkvi Bogorodice Vlaherne koja je uništena u požaru pred sam pad Carigrada 1453. godine. Među narodom se širila misao da je ikona „otišla da zaštiti narod u rasijanju“, tako danas imamo nekoliko njenih kopija, od koji se jedna nalazi na Krfu.
Dešavanja u Prvom svjetskom ratu su dovela do toga da Krf bude Ostrvo spasa za više od 150.000 preživjelih srpskih vojnika i civila koji su bili primorani da pred njemačkom, austrougarskom i bugarskom ofanzivom napuste svoje domove i preko Albanije i Crne Gore se povuku na Krf.
„Od svih tuđinaca koji su se izmijenjali na Krfu, najživlje simpatije stekli su Srbi, i to iz više razloga. U prvom redu zato što su srpski činovnici i oficiri koji su stanovali u varoši smatrali kao najhitriju dužnost da potroše sav svoj novac čim ga prime, nemajući nikakvog smisla za štedljivost Italijana ili Francuza. Zatim, što su srpski vojnici, rastureni po mnogobrojnim manjim logorima, uvijek veoma poštovali žene krfskog stanovništva. A naročito su bili omiljeno što nijedan od njih nije želio da ostane tu, što je svaki od njih žudio za svojom grudom zemlje.“ (Italijanski diplomata grof Karlo)
I dan danas vladaju iste simpatije, na osnovu kredita iz Velikog rata. Možda najbolji primjer za to je dešavanje iz 1999. godine, kada je za vrijeme bombardovanja Jugoslavije na aerodrom u Krfu sletio vojni avion. Ta vijest se brzo proširila ostrvom što je rezultiralo protestom mještana. Predvođeni Janisom Trepeklisom (kasnije gradonačelnikom Krfa) demonstanti su blokirali aerodrom i oštetili dio infrastrukture. Ovim vezama su svakako doprinijela i dešavanja iz Drugog rata i zajednička nesrećna sudbina da i Krf i Jugoslavija budu bombardovani i od Sila osovine i od saveznika.
Ako i dalje premišljate o odlasku na Krf možda pomogne jedna ruska izreka:
“К кому не успел – к Спиридону поспей.”
(“Ako nisi stigao drugome – pohitaj Spiridonu.”
